Rama do obrazu pełni kilka funkcji. Przede wszystkim chronić ma krawędzie obrazu, usztywniać, napinać oraz zabezpieczać warstwę malarską. Ale rama do obrazu to nie tylko ochrona: ma ona za zadanie również dodatkowo ozdobić eksponowane dzieło i jednocześnie komunikować się z odbiorcą, tworząc wraz z obrazem spójną estetycznie i logicznie całość. W czasach, gdy umiejętność czytania nie była powszechnie dostępna, obraz miał przekazywać komunikat całym sobą, stąd i część tego przekazu zawarto w ramie obrazu. Styl ramy różnił się więc w zależności od celu oprawienia i miejsca ekspozycji dzieła, jego charakteru i typu komunikatu, ale też zależał od pozycji oraz roli społecznej właściciela obrazu i zasobności jego portfela. 

Wszystkie te informacje należało odbiorcy przekazać przy pomocy kształtu i wielkości ramy, rodzaju profilowania listew i ich szerokości oraz rodzajów zastosowanych zdobień i sposobu całościowego wykończenia ramy obrazu. Innego typu ramy zobaczymy zatem na obrazach o charakterze sakralnym, inne – batalistycznym, jeszcze inne zaś – na portretach. Do tego ornamentyka i wykończenie będą inne na ramach obrazów przeznaczonych do obiektów sakralnych (do katolickich i prawosławnych – bogate, do protestanckich – proste i surowe) niż w ramach obrazów magnackich i szlacheckich (tu ramy obrazowe zawierać będą elementy heraldyczne) czy w obrazach będących w zbiorach osób o wyraźnie mniejszym stanie posiadania.

Produkcja ram do obrazów

Historia ram obrazowych sięga antyku i od tego czasu ich wyrób osiągnął w zasadzie status odrębnej sztuki. Przez wieki wykształcono różne sposoby produkcji ram do obrazów i typy połączeń listew obrazowych, generalnie jednak konstrukcja ramy to (najczęściej cztery) graniaki lub listwy połączone przy pomocy złączy i wzmocnione w rozmaity sposób: kołkami, klejem, gwoździami czy wkrętami. Najczęściej wytwarzano ramy czworokątne (kwadratowe i prostokątne), okrągłe, owalne i wielokątne. Poszczególne elementy konstrukcyjne ramy były wykonywane osobno, następnie zaś łączono je w całość. Rodzaj stosowanych połączeń listew obrazowych różnił się w zależności od kształtu ramy, materiału użytego do jej wykonania, przekroju listew, danego warsztatu wyrabiającego ramy oraz od epoki, w której wytworzono ramy. Stosowano więc połączenia uciosowe, uciosowo-czopowe, uciosowo-zakładkowe, uciosowe wzmocnione kołkami lub trójkątem i in. oraz wariacje poszczególnych typów łączeń. Po zmontowaniu konstrukcji przystępowano do nakładania zdobień i wreszcie – do wykończenia ramy obrazowej. Produkcją ram początkowo zajmowali się sami artyści, także stolarze i snycerze. Z czasem wytworzył się odrębny cech ramiarzy.

Dziś ramy do obrazów  produkuje się już w zupełnie inny sposób, ale i zapotrzebowanie na same ramy jest też inne. Współczesne ramy obrazowe to w coraz mniejszym stopniu tradycyjne rzemiosło: listwy obrazowe produkuje się maszynowo, w rozmiarach standardowych i nietypowych oraz w wielu wzorach zdobień i wykończenia. Zarówno tych nawiązujących do tradycji historycznych, jak i nowoczesnych. Zautomatyzowane linie produkcyjne obrabiają, wycinają i łączą listwy, dzięki czemu dostępna na rynku oferta zawiera setki wzorów i sposobów wykończenia.